Isha keek naar Renn. Toen kwam het haar te binnen dat zij dat meisje moest zijn dat Torak had geholpen de drie elementen ofzo iets te vinden. "Ik ben vereerd jullie te ontmoeten." lachte ze. Ze keek naar haar wolf die speelde met wolf. "Ze zijn al direkt goede vrienden." Haar angst werd verdreven toen ze de wolven rustig zag spelen. Ze keek naar boven naar de grote kruinen van de loofbomen. De bomen stonden redelijk ver van elkaar waardoor strepen zonnestralen er makkelijker doorkonden. Het was niet koud en niet warm dus gewoon perfect. Ze zette zich naast Renn bij de steen. "Het was vast moeilijk." zei ze na een lange stilte.

Renn keek Isha aan. "best wel" zei ze vrij zacht. Even staarde ze naar haar versleten schoenen. Lachend keek ze naar de twee wolven. "mooie wolf heb je" zei ze vriendelijk. Ze aaide de dieren even en keek terug naar Isha.

torak glimlachte. "beter dan dat ze ruziemaken" zei ze. ze dacht aan het eerste moment dat hij wolf vond. "Hoe kom jij aan je wolf." hij glimlachte. wolf bleef stoeien. hij voelde zich best goed. zijn wonde in zijn been was al veel beter. die kruiden hadden erg geholpen.

( Torak is toch een jongen? )

"Ja " zei Renn lachend. Ze liep naar een plasje water en pletste haar gezicht nat. "Het is warm hé" zei ze zwetend. Ze ging op haar rug terug op de steen liggen en keek naar de wolken. De zon prikte in haar ogen.

"Ik heb hem gekregen." Er verscheen een glimlach p haar gezich. "Ze waren aan het jagen voor bond daarbij schoten ze een wolf dood. toen in het hol zagen ze kleine pups liggen drie stuks. Ze namen ze mee en ik kreeg er een." ze keek even naar haar wolf. "Vanaf toen dacht hij dat ik zijn soort van 'moeder' was." Ze keek naar Torak. "En jij?" Ze keek ook even naar Luna. "En waar heb jij je paard gevonden?"

Renn zuchtte eens diep. "Ik vond hem half-dood" begon ze moeilijk "ze had gevochten met een panter". "Ik heb de panter dood geschoten en ben direkt naar Luna gelopen" vervolgde ze " ze was dodelijk gewond maar door veel kruiden en door haar zelf leeft ze nog. Ze keek even naar de grond. Alle beelden zag ze terug voor zich. "Ze is een vechter" zei ze vastberaden.

"Kun je er ook op rijden?" vroeg ze nieuwschierig. Ze had al een vermoeden van wel maar en paard blijft moeilijk te berijden. Ze dacht weer even aan vroeger en moest lachen. "Ik weet nog goed dat ze mij een keer op een paardje zette." Ze grijnsde en begon verder te vertellen. "Ik krijste zo hard ik kon en ik wou er gewoon af. sindsdien heb ik eigenlijk nooit meer gereden of op een paard gezeten." Zuchte ze. Ze keek naar haar wolf en floot. Haar wolf kwam braaf aangetrippeld en gaf haar een likje. Isha pakte rode oker uit haar bundeltje en tekende op haar wolfs voorhoofd een mooi maantje. "Zo, vanaf nu noem ik je Moony." ze lachte en aaide Moony achter haar oren. Moony legde zich neer en begon knorrende geluidjes te maken. Isha aaide haar over haar buikje.

Renn lachte naar Isha. "Natuurlijk kan je op haar rijden" zei ze vrolijk. "Wil je eens een ritje meken?" vroeg ze daarna. Ze liep naar Luna met een soort halster van touw. Rustig deed ze het aan en legde de teugels in Luna's nek. "Kom je" riep ze naar Isha.

Isha slikte. Ze keek even naar Moony en besloot toch maar mee te gaan. Ze stapte met heel veel moeite op Luna. "Alleen in stap." ze probeerde de angst te verbergen maar door de trilling in haar stem kon je het wel merken. Ze floot nog eens naar Moony zodat ze ging volgen. Ze pakte Renn stevig vast aan haar buik en beet op haar tanden. Toen ze in stap vertrokken schrok ze even. "Hij beweegt." Zei ze met een trillende maar toch wel trotse stem. Moony volgde braafjes mee maar bleef op een veilige afstand van Luna. Paarden konden hevig trappen.

"Het is een 'zij' " verbeterde Renn even "en natuurlijk beweegt ze". Ze lachte even en pakte de touwen teugels wat beter. "Wil je echt niet in een draf?" vroeg ze vriendelijk "je moet het echt eens proberen het is super leuk". Ze van achter haar schouder naar Isha. "Toe nou" zei ze een beetje aandringerig maar nog steeds op een vriendelijke toon. Luna briesde zacht. Renn aaide over haar mooie zwarte pels die glom in de felle zon.

torak riep wolof/ hij glimlachte en aaide hem. wolf likte hem. rustig liep hij verder naar debergen.

Isha voelde zich wat rustiger worden. Ze floot nog eens om zeker te zijn dat Moony haar wel volgde. Een lieve 'woef' was het antwoord terug. Isha lachte. "Het valt best mee." Ze vond het maar raar daty ze vroeger nooit op een paard durfde. Ze hield zich nog steeds stevig vast maar bij elke stap verzwakte haar greep. Ze wende er aan.